Op 12 december dacht ik na school even snel een dutje te doen, ik had een drukke week en moest s’avonds ook nog veel doen. Tijdens het uitrekken schoot er kramp in mijn kuit, onschuldig dacht ik, maar de pijn trok niet weg. Ik ging naar de fysio die een klein scheurtje in de kuit voelde, balen, maar goed dat gaat wel weg. Ik probeerde mijn normale leven op een rustigere manier uit te voeren, werk vooral zittend te doen en wat kortere dagen te maken. 22 december viel mij wel al op dat mijn been wat dikker was, hij kleurde gedurende de dag ook meer roze, maar goed ik had een scheurtje in mijn kuit toch? Ik voelde mij ook niet helemaal goed die dag. Op 23 december werd ik s’ochtends wakker en wilde ik gaan staan, dit lukte met geen mogelijkheid meer, ik kon niet meer op mijn been staan. Hij was nog steeds dik en roze, ik denk dat veel mensen van mijn leeftijd de link niet direct leggen. De dag daarna heb ik toch maar de huisarts gebeld, uiteindelijk zat ik met kerstavond op de spoedeisendehulp, trombosebeen, hoe dan? Je bent 22, gezond, trombose is toch iets wat alleen echt volwassenen/ouderen krijgen? Ik kwam terecht in het riedeltje wat iedereen op dit forum vast wel kent, ik had trouwens daarbij wel ook een redelijk hoge ontsteking te pakken (waarschijnlijk van dat scheurtje haha).
Waarom ik dit berichtje schrijf is vanwege de nasleep die ik zelf ervaar, ik vind het lastig om te uiten naar mensen om mij heen omdat het misschien als aanstellen voelt, daarom hoop ik dat er hier misschien mensen zijn die het begrijpen of herkennen. Soms krijg ik namelijk ineens een vlaag van verdriet en angst, het voelt als iets wat mij nog helemaal niet had mogen gebeuren vanwege mijn leeftijd. Ik ben heel erg bang dat het terug komt en in wat voor mate het dan kan terug komen, ondertussen heb ik er natuurlijk veel over gelezen en ook dat het soms echt goed fout kan gaan. Nu weet ik wel dat mij dit (hopelijk) niet zomaar gebeurd, maar de angst zit er wel een beetje. Ik vind vaak zelf dat ik er niet verdrietig over mag zijn omdat er zoveel ergere dingen bestaan, zijn er misschien mensen die dit herkennen? Ook met die kous, de eerste paar keren lukte het gewoon niet, dan werd ik boos en verdrietig. Het is nu bijna 2 maanden geleden dat het gebeurd is maar ik merk gewoon dat het nog steeds emotioneel wat met me doet, eigenlijk is mijn vraag gewoon, is dit raar?
Hopelijk heb je er iets aan
Morgen weer Zh dag , 3e echo , internist 1ex en 3ex Huidtherapeut.( eindelijk geen pijn met steunkous aan als ik zit. Gedoe ..ik ga mindfullness volgen denk ik
Ik praat met mijn collegas erover ..dat helpt wel om mijn emoties een plek te kunnen geven ...Sterkte :)